Ніколі не бачыў нічога страшнейшага за забойства крывавага тлустага камара белай сурвэткай. Жах....
Відовішча, якое нават Сьпілберг нават не здолеў бы зьняць...
А што саме страшнае яшчэ хто бачыў?

Паглядзець на Яндекс.Фотках( +1 )
Ходзіш па лесе, а тоненькія нітачкі аплятаюць твар... І шкада залатога павуціння, сатканага такімі працаўнікамі-крыжаносцамі, ды дзе ты ўгледзіш! Хоцьма нехоцьма, а трапіш.
Але ж колькі амбіцый ў гэтага прыгажуна -- перагарадзіць лясную сцежку, якая ўшыр -- калі ад сасны да сасны -- метры тры... Пэўна на лася палюе!.

Часам так хочацца выказаць усё, што накіпела, а часам каб зразумець адзін аднаго трэба проста памаўчаць разам так аб многім…

Часам мы адключаем усе тэлефоны, толькі б нас ніхто не турбаваў, а часам сядзім абклаўшыся тэлефоннымі трубкамі, і не ў сілах уздыхнуць, дрыжым ад нецярпення ў чаканні адзінага званка.

Часам мы чакаем бурнага запалу, як у любоўным рамане, а часам аднаго пацалунку досыць, каб адчуць усю пяшчоту і нават запал…

Часам мы пераконваем усіх, што зусім не мы былі ініцыятарам, і што мы абсалютна сумленныя і правы ва ўсім. І вінавацім усё і ўся ва ўсіх смяротных грахах, толькі сябе не залічваючы ў гэты спіс, а потым раптам разумеем, што менавіта мы вінаватыя ў тым, што адбылося.

І потым, калі няма часу і сіл нешта змяняць, мы імгненна апускаем рукі, і унурачыся галавой, робім зацяжку-іншую, і ныем, аб тым, якія мы бедныя і няшчасныя, і як усё жудасна, дрэнна і наогул паскудна, замест таго, каб змагацца за сваё шчасце, бо няма слова «ніколі», і ўсё ў гэтым жыцці магчыма, нават палёты ў космас, не тое, што гэта… і бо мы самі тварцы свайго лёсу… і калі не мы, тады хто зробіць першы крок за нас…

І сыходзячы, мы ніколі не зьнікаем да канца, і пакідаем часцінку сябе таму з кім развітваемся, і ён, нават вельмі захацеўшы, ніколі не зможа выкінуць гэтую часцінку «у спам», таму што зліццё і паглынанне - асноўная сутнасць гэтай гульні з ганарліваю назвай «жыццё»

І прабачаючы кагосьці, мы спрабуем гэтым самым загадзя апраўдаць сваю правіннасць, і ў душы ўсё роўна, ніколі не забудзем той крыўды, што засела як п'яўка на сэрца.

Часам мы прыбіраемся ў самую шыкоўную вопратку, а часам некалькі дзён ходзім у той жа майцы, у якой спім.

Часам мы хутаемся ў коўдру і ўсё роўна не можам сагрэцца, таму што насамрэч нам халодна не знадворку, а там, усярэдзіне, у сэрцы.

Часам…

Часам…

Часам…

І часам, сыходзячы, так хочацца каб цябе папрасілі застацца… застацца назаўжды…

Часам…

пачатак тут

На Верхняй Пятроўскай зерне спее само сабою. На Ніжняй Пятроўскай багіня Памона вязе кастрычнік у калясцы. Гарбуз - яго галава. Саляныя склады. Буда Майтрэя прапускае нас на пераходзе. Ціхія сны... Ціхія сны...

Вось гэты цуд мне ўжо 3 ночы не дае нармалёва паспаць. Удзень ён ніколі не дае нават пагладзіць сябе, а ў гадзіны 3-4 ночы мяўкае і просіцца на рукі, як маленькае дзіця...

У нас у горадзе ёсць вось такі дзядзька, але я з ім не знаёма.. не бачыла нажаль яго ўжывую :))))

Дзе:КЗ "Минск"19 верасьня 10-35 тыс.руб!тэл(017)328 66 38 хто высупае:Клендайк,Руся,Палац,Крама,Вайцюшкевiч i г.д. памяцi гурта "любовь и спорт" iнфа "АЛьтэрнатыва есьць!vkontаkte.ru"

Учора споўнілася 6 гадоў са дня заснавання БРСМ.:))))) Чытала інтэрв'ю аднаго з галоўных БРСМ-цаў Бабруйска... сьмешна было так...

***
Яго трэба ведаць у твар :))) 

 

второй секретарь городского комитета ОО БРСМ Александр Чернин.

– Александр Михайлович, какими достижениями может гордиться городская организация БРСМ накануне своего шестилетия?

– За шесть лет наша организация увеличилась в пять раз <....> *Ну а хто б сумняваўся*  Чтобы долго не перечислять все направления нашей работы, скажу, что под крылом БРСМ собрались единомышленники, те, кому небезразлична молодежная жизнь Бобруйска, те, кто готов трудиться на благо своего города и страны. *Хочаш нхочаш , а працаваць трэба"

– Наша страна живет в ожидании выборов депутатов в Палату представителей Национального собрания. Не осталась ли молодежь в стороне от такого важного общественно-политического события?

– Союз молодежи принимает самое активное участие в предвыборной кампании. В рамках акции «Во имя родной Беларуси» * О як блін сказаў... так кранае :)))* <...>, ведем информационную работу, поддерживаем кандидатов в депутаты, неравнодушных к проблемам молодежи и готовых отстаивать в парламенте интересы БРСМ и всех молодых людей города.

– Ваша организация – общественная. А оказывает ли вам поддержку государство?

– Конечно, Союзу молодежи оказывается как информационная поддержка, так и финансовая *А  БРСМ уваходзіць у 100 найбагацейшых арганізацыі*  . <...> Ведь нашему государству не безразлична судьба подрастающего поколения. *і нас цікавіць блін наш лЁс*

– Что в дальнейших планах молодежной организации?

– Мы продолжим призывать в наши ряды юношей и девушек * і зараз ГЭТА называецца заклікаем.. нешта вы пераблыталі паважаны!!*– <...> Работы и планов у нас много! *аха...яшчэ не ўвесь Бабруйск у БРСМе *

<..чытаць цалкам тут.>

Настрой - горш няма куды.
Чарговы этап жыцця прайшоў ...
далей усё лепш ...

Слухаю джаз. Дэйв Брубэк, Take Five, Forty Days, Brandenburg Gate ...

Калі будзе надвор'е - то ўвечар астраномія ...

Набуду CD/DVD-RW-ROM NEC OPTIARC.
Можна б/к.
P.s. Мой згарэу, а у крамах чамусьцi няма (!)

Опубликовано с мобильного портала www.ljmob.ru

Напісаў хайку ў пазамінулую сыботу, а змясціць у часопіс не змясціў...

*

Сыбота. Дождж то
скончыцца, то пачнецца…
Змок, дома сяджу…

 

Спецыяльныя госьці - Sky Line, Бедлам, Авангард-школа
Пачатак - 19-00 гадзін.

Кошт квітка - 12000 р.

Трэцыя суткі амаль без сну. Каля аднаго/двух дзесяткаў разбітых беларускіх галоваў.
Пара згубленых пашпартоў, баі мясцовага значэння ў цэнтры Львова з выкарыстаннем дымавух і бутэлек.
І беларускі поўны сектар на матчы! Я вам скажу, што "Касіў Ясь канюшыну" і "Тры чарапахі" у выкананні 700 чалавек - гэта моцная рэч.
Імхо, на трыбунах мы зрабілі украінцаў. Шкада што зборнай крыху не хапіла.
А вось дарэчы фоткі:


( астатнія )

2008. Мастак і космас

Сядзілі мы невялічкай кумпаніяй у летняй кавярні ды пра розную смешную драбязу адзін другому распавядалі. Толькі адзін п’яны мастак усё спрабаваў скіраваць гутарку на сур’ёзную тэму пра неабдымнасць космасу. Мы яго не перарывалі, але і касмічнай тэмы не працягвалі. Закрыўдаваў мастак, у п’яных крыўда на свет хутка ўтвараецца, вылаяўся і сышоў. Тутака адзін наш застольнік і кажа: “Вы чулі, як моцна смярдзелі мастакоўскія шкарпэткі?” Ніхто асабліва не прынюхваўся да мастака, дый вечар быў з прахалодным ветрыкам. “Вы не прынюхваліся! А я прынюхваўся, бо ў мінулы раз ён таксама пра космас казаў. Цікава распавядаў пра касмагонію. Так цікава, што я яго да сябе дамоў выпіць запрасіў. Ён зайшоў, чаравікі зняў. Мне нібыта дошкаю па твары далі. Так ягоныя шкарпэткі смярдзелі. Я яму сказаў, каб ішоў у душ ды шкарпэткі памыў. Ён паслухаўся, бо яму халяўнай гарэлкі хацелася. Зараз, як толькі я пра космас пачуў, ды мне адразу шкарпэткамі нямытымі і засмярдзела”.

2006. Паэт і гарэлка

Да паэта Яроменкі прыйшлі ў госці графаман і графаманша з гарэлкаю. Паэт выпіў усю чыста гарэлку і парапанаваў графаманам схадзіць у начную краму, дзе за апошнія грошы ўзяць дадатковую пляшку. Калі графаманы вярнуліся, Яроменка не адчыніў і сказаў з-за дзвярэй, што гэтай ноччу піць з графаманамі болей не будзе. Паэт, адным словам. Рускі паэт, калі дакладна. Графаман з графаманшаю прасядзелі пад зачыненымі дзвярыма цэлую ноч, а раніцаю раз’ехаліся па хатах на розных аўтобусах. У гэтай гісторыі цешыць той факт, што ніхто на Яроменку зла не трымае.